Archiwa Berzina

Buddyjskie archiwa dr. Alexandra Berzina

Wyświetl w trybie przyjaznym dla niewidomych. Skocz do nawigacji

Strona główna > eKsiążki > Opublikowane > Inicjacja Kalaczakry > 8 Opanowane zachowanie i ściśle wiążące praktyki

Inicjacja Kalaczakry

Pierwotnie opublikowane jako
Berzin, Alexander. Taking the Kalachakra Initiation. Ithaca, Snow Lion, 1997

Przedruk: Introduction to the Kalachakra Initiation.
Ithaca: Snow Lion, 2010.

Część III: Ślubowania i praktyki przybliżające

8 Opanowane zachowanie i ściśle wiążące praktyki

Rodzaje opanowanego zachowanie

Inne zobowiązanie inicjacji Kalaczakry polega na przestrzeganiu dwudziestu pięciu rodzajów opanowanego zachowania. Według Tsongkhapy, nie jest to wymagane w innych systemach tantry anuttarajogi, natomiast Ngari Panczen twierdzi, że występuje we wszystkich systemach najwyższej tantry, łącznie z dzogczen. W każdym jednak razie, opanowane zachowanie dotyczy powstrzymywania się od rozmyślnego popełniania jakiegokolwiek z dwudziestu pięciu negatywnych działań z motywacją pożądania, gniewu albo głupiego, błędnego postrzegania rzeczywistości czy prawa przyczyny i skutku. Brak poczucia honoru czy utrata dobrego imienia musi również towarzyszyć tym działaniom.

Działania te podzielone są na pięć grup po pięć. Pierwsza grupa jest taka sama jak świeckie ślubowania, które czasami nazywa się pięcioma wskazaniami. Działania, których nie należy wykonywać są następujące:

(1) Pozbawianie życia. Ponieważ powstrzymywanie się od zabijania wszystkich rodzajów ożywionych istot jest wyszczególnione w dalszym ciągu w liście rodzajów opanowanego zachowania, tutaj chodzi o sprawianie bólu człowiekowi lub zwierzęciu. Dotyczy to także wywoływania cierpienia psychicznego.

(2) Mówienie kłamstw. Szczególnie dotyczy to nauczania nieprawdy, którą sami wymyśliliśmy. Jako kłamstwo uważa się także oszukiwanie w interesach, na przykład ustalanie nieuczciwych cen. Jeżeli jednak ktoś w niewłaściwy sposób wykorzystałby naszą uczciwość podczas negocjowania kontraktu, nie ma niczego złego w postawieniu wysokich wymagań, dopóki naszą motywacją nie jest chciwość. Rywalizacja nie koniecznie musi być przeszkadzającą postawą.

(3) Branie tego co nie zostało dane. Chodzi tu o kradzież, bez względu na wartość przedmiotu, a także o nie płacenie opłat czy spłacania pożyczek.

(4) Niewłaściwe seksualne zachowanie. Niektóre okresy czasu, miejsca i części ciała nie są odpowiednie dla kontaktów seksualnych, ponieważ w takich przypadkach w nadmierny sposób zostaje rozbudzone pożądanie. Najbardziej niewłaściwą formą seksualnego zachowania jest jednak związek z czyimś partnerem.

(5) Picie alkoholu. Ściśle przestrzegane oznacza nie wypicie ani kropli. Dotyczy to również narkotyków i środków uspokajających. Niezależnie od motywacji, używanie alkoholu czy narkotyków zaciemnia nasz osąd i osłabia samokontrolę, często prowadząc do destruktywnego zachowania, słów czy myśli.

Istnieje kilka sytuacji, w których można pić alkohol jeżeli motywacją nie jest przeszkadzająca emocja. Na przykład podczas tsog pudży – wtedy odmowa jest tantrycznym upadkiem. Alkohol stosuje się też czasami w tantrze anuttarajogi do zwiększenia ekstatycznej świadomości pustki, z takimi ograniczeniami jak w przypadku stosunku seksualnego. Picie nigdy nie jest uważane za akt duchowy ani za ścieżkę do wyzwolenia czy oświecenia. Alkohol stosuje się na ścieżce tylko wtedy, kiedy towarzyszy mu jogiczne opanowanie energii-wiatrów, zapobiegające upiciu się i pełne utrzymywanie ekstatycznej świadomości pustki. Takie jest znaczenie wypowiedzi XIX-wiecznego mistrza rime, Kongtrula, który stwierdził, że utrzymywanie takiego rodzaju opanowanego zachowania nie zabrania próbowania alkoholu podczas tsog pudży lub na ścieżce duchowej, tak długo jak długo się nie upijamy. Nie sankcjonował on kontrolowanego i umiarkowanego picia alkoholu.

Niektórzy ludzie rozważający przyjęcie inicjacji Kalaczakry są przygotowani do przestrzegania innych zobowiązań ale ciężko jest im złożyć przyrzeczenie nie picia w ogóle. Zastanawiają się czy znaczy to, że nie mogą przyjmować inicjacji jako pełnoprawny uczestnik. Ażeby znaleźć odpowiedź na to pytanie możemy przyjrzeć się ślubowaniom bodhisattwy i jego treningowi. Wiele drugorzędnych ślubowań bodhisattwy, posiada zastrzeżenia, które mówią, że jeżeli jeszcze nie jesteśmy w stanie powstrzymać się od pewnych negatywnych działań z powodu silnych przeszkadzających emocji, unikamy złamania ślubowania jeżeli ograniczymy to działanie i poważnie będziemy pracować nad sobą, żeby porzucić go w przyszłości. Dlatego też niektórzy nauczyciele doradzają w takim przypadku ograniczenie picia i stopniowe jego zmniejszanie oraz doprowadzenie do tego, żeby nie towarzyszyły mu cztery wiążące czynniki. Ważne jest jednak to ażeby w ten sposób nie szukać usprawiedliwienia dla zamiłowania do alkoholu.

Druga z pięciu grup składa się z pięciu dodatkowych destruktywnych działań. (6) Gry hazardowe. Chodzi tu o kości, kary, gry planszowe, itp., których celem jest wygranie pieniędzy, spędzanie czasu, lub współzawodnictwo. Te pochłaniające czas aktywności rozpraszają naszą konstruktywną energię. Jednakże błędem nie jest granie w celach edukacyjnych czy dla nawiązania kontaktu z dziećmi czy z niekomunikatywnymi osobami.

(7) Niewłaściwe jedzenie mięsa. Nie chodzi tu o przyrzeczenie bycia wegetarianinem, chociaż taka dieta jest uważana za najlepszą, jeżeli pozwala na to zdrowie i okoliczności. Jest to bardziej obietnica unikania jedzenia mięsa zwierzęcia, które zostało zabite specjalnie dla nas. Takie mięso nazywa się “niewłaściwym”. Tak samo jak alkohol czy stosunek seksualny, praktyka anuttarajogi wykorzystuje jedzenie mięsa, jeżeli nie jest ono niewłaściwe i zwiększa ekstatyczną świadomość pustki poprzez podwyższenie witalności naszych energii. Jednakże, jedzenie mięsa nie jest uważane za ścieżkę prowadząca do wyzwolenia czy oświecenia i wykorzystuje się go jedynie wtedy uzyskaliśmy pewien poziom ekstatycznej świadomości pustki i opanowania energii-wiatrów, tak że nie stają się one ociężałe z powodu mięsa. Co więcej jedząc mięso w tym kontekście, ważne jest ażeby ofiarować modlitwy za zwierzę, którego życie zostało poświęcone i nie zapominać, że mięso jest ciałem żywej istoty. Podobnie jak my sami, ona również pragnie i zasługuje na wyzwolenie z cierpienia.

(8) Czytanie niewłaściwych słów. Odnosi się to do czytania książek, artykułów, oglądania zdjęć czy video, które wzbudzają gniew albo pożądanie, jeżeli nie mamy nad nimi kontroli. Takie aktywności po prostu zwiększają naszą iluzję. Na przykład jeżeli czytamy książkę o jakimś czarnym charakterze, zaczynamy go nienawidzić i cieszymy się kiedy bohater go zabija.

(9) Składanie ofiar w związku z kultem przodków. Nie dotyczy to zapalania świec czy składania kwiatów na grobie ażeby uczcić pamięć bliskich, ale kultu duchów. Każda forma kultu duchów deprecjonuje naszą praktykę. Sprawia, że tracimy z pola widzenia karmę i wyobrażamy sobie, że dzięki zjednaniu sobie duchów natury czy umarłych, możemy uzyskać wyzwolenie z cierpienia i szczęście. Jedyna sytuacja kiedy składanie ofiar duchom jest właściwe, wiąże się motywacją współczucia, ażeby pomóc im złagodzić ich cierpienie albo gniew kiedy je obraziliśmy. Jednakże, ważne jest uświadomię sobie, że takie składanie ofiar i modlitwy do sił nadprzyrodzonych o pomoc nigdy nie zastąpią konstruktywnego działania prowadzącego do zrozumienia pustki i przynoszenia pożytku innym.

(10) Wykonywanie ekstremistycznych praktyk, takich jak krwawe ofiary czy ze zwierząt. Chociaż takie rytuały są obecnie rzadkością, to jednak ważne jest żeby nie poświęcać dobra innych dla własnych celów.

Trzecia grupa obejmuje pięć rodzajów morderstw. (11) Zabijanie bydła, symbolizujące zwierzęta. Ludziom dużo łatwiej zaprzestać polowania i łowienia ryb, niż zabijania owadów. Kiedy naszą automatyczna reakcją na robaka jest rozgniecenie go, wtedy rozwijamy nawyk reagowania na każdą niedogodność przy użyciu przemocy. Czasami istnieją inne sposoby pozbycia się owadów z domu czy z pola. A jeżeli nie ma takich i musimy usunąć szkodniki ze względów zdrowotnych lub ekonomicznych, nie powinniśmy tego robić z gniewem czy nienawiścią.

(12) Zabijanie dzieci. Komentarze nie wyjaśniają dlaczego dzieci stanowią wyszczególnioną kategorię. Może tu chodzić o zabijanie dziewczynek w krajach gdzie oczekuje się tylko męskiego potomstwa. Albo, ponieważ dziesięć faz życia opisanych w naukach wewnętrznej Kalaczakry rozpoczyna się od płodu, może tu chodzić o aborcję. W pewnych uzasadnionych przypadkach, takich jak zdrowie, aborcja może być uzasadniona ale jest to delikatna sprawa, uzależniona od indywidualnych okoliczności. Jednakże często uzasadnieniem jest przeszkadzająca emocja czy postawa, taka jak przywiązanie do własnej wygody, gniew jeżeli ciąża jest skutkiem gwałtu, albo błędne postrzeganie kiedy traktuje się aborcje jako środek kontroli urodzin. Jednakże, niezależnie od motywacji, przerywanie ciąży po pewnym czasie rozwoju płodu jest pozbawianiem życia. Jeżeli jednak nie ma żadnej możliwości uniknięcia tego, trzeba spróbować złagodzić skutki – zarówno bezpośrednie psychiczne jak i długoterminowe karmiczne – poprzez miłość i współczucie w stosunku do nienarodzonego dziecka. Na przykład, pomocnym może być uznanie tego życia, poprzez nadanie dziecku imienia czy uhonorowanie go poprzez ceremonię pogrzebową.

(13) Zabijanie kobiet i (14) zabijanie mężczyzn. Takie negatywne działanie porusza kwestię eutanazji zarówno ludzi jak i zwierząt domowych. Istnieje duża różnica pomiędzy zrobieniu komuś śmiertelnego zastrzyku, a odłączeniu go od aparatury sztucznie przedłużającej życie. Z karmicznego punktu widzenia, to drugie czyli przyzwolenie na naturalną śmierć jest lepsze, dotyczy to także sytuacji kiedy można zmniejszyć cierpienie danej osoby czy stworzenia przy użyciu środków znieczulających.

(15) Niszczenie tego co reprezentuje oświecone ciało, mowę czy umysł Buddy – takich przedmiotów jak obrazy, teksty, stupy – albo zabijanie ludzi wyćwiczonych w wysokiej etycznej samodyscyplinie, koncentracji czy rozróżniającej świadomości. Jeżeli chcemy z jakiegoś powodu pozbyć się religijnych tekstów, zgodnie ze zwyczajem spalamy je z szacunkiem.

Czwarta grupa składa się z pięciu rodzajów pogardzania. (16) Nienawiść w stosunku do tych, którzy przynoszą pożytek Dharmie czy ogólnie światu. Jeżeli uważamy, że metody pomagania innych stosowane przez pewnych ludzi nie są skuteczne i jesteśmy z tego niezadowoleni, możemy zanegować wszelkie korzyści jakie przynoszą ci ludzie czy ich metody. Taka zarozumiała postawa łatwo wywołuje egoistyczne przekonanie o tym, że tylko my najlepiej wiemy jak pomagać innym i poważnie blokuje zdolność do pomagania komukolwiek.

(17) Nienawiść w stosunku do przywódców czy starszych ludzi zasługujących na szacunek. Nie musimy lubić wszystkich, ale kiedy nasze osobiste preferencje zasłaniają to kto jest warty szacunku, a kto nie, wtedy szybko tracimy zdolność rozróżniania.

(18) Nienawiść w stosunku do duchowych mistrzów czy buddów. Chodzi tu nie tylko o własnego mistrza ale także o innych duchowych nauczycieli, nawet jeżeli nie są odpowiednio wykwalifikowani. Zaważenie błędów i wad u nauczycieli nie jest tym samym co nienawidzenie ich. W niektórych wersjach, dotyczy to okazywania braku szacunku dla Buddów czy Dharmy.

(19) Nienawiść w stosunku do Sanghi. Chociaż przede wszystkim chodzi tu o tych, którzy uzyskali bezpośrednią, niekonceptualną percepcję pustki, Sangha konwencjonalnie jest reprezentowana przez społeczność monastyczną. Niektórzy ludzie mogą zostać mnichami czy mniszkami nie w celach duchowych, ale ze względu na to, co reprezentują ich szaty niewłaściwe jest okazywanie im wzgardy. Na Zachodzie, słowo Sangha zaczęło oznaczać członków ośrodków buddyjskich. Wrogość w stosunku do takich społeczności poważnie zagraża duchowemu rozwojowi.

(20) Oszukiwanie tych, którzy nam zaufali. Dotyczy to tych, którzy uzależnieni są od naszej pomocy, jak również chodzi tu o nadużywanie władzy.

Ostatni zbiór, to pięć pragnień, związanych ze stanem zaślepienia przez przyjemne (21) widoki, (22) dźwięki, (23) zapachy, (24) smaki i (25) dotykowe czy fizyczne wrażenia. Takie zaślepienie rozprasza nas i odciąga od osiągnięcia niezmiennej ekstatycznej świadomości pustki. Nie chodzi tu o ascezę, ale raczej o przyrzeczenie nałożenia rozsądnych ograniczeń i ćwiczenie samokontroli, jak w przypadku zasiadania do obiadu.

Przegląd ściśle wiążących praktyk

W przypadku Kalaczakry, oprócz składania ślubowań i przyrzeczenia zachowywania się w opanowany sposób, jako aktywny uczestnik inicjacji anuttarajogi przyrzekamy wykonywać pewne praktyki czy wykazywać postawy, które ściśle zwiążą nas z tantrą. Nazywają się one samaja w sanskrycie i damtsig po tybetańsku, czasami są tłumaczone jako “przysięga” albo “słowo honoru”. Składanie ślubowań polega na przyrzeczeniu powstrzymywania się od naturalnie destruktywnych działań, takich jak zabijanie albo etycznie neutralnych zachowań, takim jak przerywanie medytacji nad pustką, które są szkodliwe dla duchowego rozwoju. Natomiast wykonywanie ściśle wiążących praktyk, polega na przyrzeczeniu zaangażowania się w konstruktywne czyli etycznie neutralne działania, takie jak bycie szczodrym czy właściwe seksualne zachowanie.

Inicjacja Kalaczakry wymaga podjęcia się zbioru dodatkowych ściśle wiążących praktyk wspólnych dla wszystkich systemów anuttarajogi, a także zbioru specyficznego dla tantry matki – tantry anuttarajogi kładą nacisk na praktyki uzyskania umysłu przejrzystego światła. Zwyczajne przyrzeczenia są przeformułowanymi albo rozwiniętymi wersjami niektórych tantrycznych ślubowań i rodzajów opanowanego zachowania, bardziej w kategoriach wykonywania pewnych działań niż ich unikania. Zobowiązania specyficzne dla tantry matki pomagają nam utrzymać się na drodze do osiągnięcia ekstatycznej świadomości pustki wraz z umysłem przejrzystego światła. Nie ma potrzeby szczegółowego ich studiowania przez otrzymaniem inicjacji.

Inicjacja wymaga również przyrzeczenia wykonywania pewnych praktyk, które wytwarzają ścisły związek z indywidualną cechą rodziny buddy. Zwykle tłumaczone jako “rodziny buddy”, cechy te odnoszą się do aspektów natury buddy – szczególnie do aspektów umysłu przejrzystego światła jako naszej podstawy tantry – która umożliwia nam osiągnięcie oświecenia. Tak jak w przypadku skupisk, każda jest reprezentowana poprzez oczyszczoną formę – postać buddy. Podobnie jak w przypadku głównych ślubowań tantrycznych, istnieją dwie wersje tych ściśle wiążących praktyk – jedna, zwyczajna, wspólna dla wszystkich systemów tantry anuttarajogi i druga specyficzna dla Kalaczakry. Przyjrzyjmy się najpierw tym wspólnym praktykom, tak jak są objaśniane w tradycji gelug przez Tsongkhapę. Pozostałe trzy tybetańskie tradycje wyjaśniają je w podobny sposób z kilkoma niewielkimi różnicami.

Zwyczajne praktyki dla nawiązania ścisłego związku z cechami rodziny buddy

Istnieje dziewiętnaście zwyczajnych praktyk wiążących nas ściśle z pięcioma cechami rodzin buddy. Ażeby wytworzyć ścisłe związki z głęboką świadomością będącą jak zwierciadło, reprezentowaną przez Buddę Wairoczanę, przyjmujemy bezpieczny kierunek od (1) Buddy, (2) Dharmy i (3) Sanghi. Podobnie też praktykujemy trzy rodzaje etycznej samodyscypliny polegającej na (4) powstrzymywaniu się od destruktywnych działań, (5) wykonywaniu konstruktywnych, takich jak, studiowanie i medytacja, po to ażeby rozwinąć pozytywne właściwości oraz (6) pracy dla pożytku innych. Wiele tradycji kagju naucza, że praktyki te związane z Wairoczaną stwarzają związek z głęboką świadomością sfery rzeczywistości. W tradycji njingmy, rozwijanie obydwu poziomów bodhiczitty, aspiracji i zaangażowania zastępuje te trzy pierwsze. Wyznaczenie bezpiecznego kierunku, praktykowanie etycznej samodyscypliny i rozwijanie bodhiczitty doprowadza do zwiększenia klarowności, takiej jak w zwierciadle, sfery rzeczywistości zarówno oświecenia jak i prawa przyczyny i skutku, które prowadzi do niego.

Cztery praktyki stwarzają ścisłe związki z cechą rodziny reprezentowaną przez Ratnasambhawę, głęboką świadomość równości wszystkich rzeczy. Dotyczy to bycia szczodrym na cztery sposoby: dawania albo pragnienia dawania (7) materialnych przedmiotów czy bogactwa, (8) nauk Dharmy i porad, (9) ochrony przed lękiem, głównie poprzez równość i otwartość w stosunku do innych, tak aby nie obawiali się podporządkowania, odrzucenia czy zignorowania przez nas, oraz (10) miłości, życzenia innym szczęścia i przyczyny szczęścia. Dzięki byciu szczodrym, uzyskujemy szersze urzeczywistnienie równości siebie z innymi.

Trzy praktyki stwarzają ścisłe więzi z głęboką świadomością indywidualności rzeczy, reprezentowaną przez Amitabę. Są to: podtrzymywanie nauk (11) trzech pojazdów sutry, (12) zewnętrznych pojazdów niższych klas tantry i (3) tajemnych pojazdów wyższych tantr. Podtrzymywanie wszystkich nauk Buddy doprowadza do pogłębienia uznania dla indywidualnej błyskotliwości i biegłości każdej z metod.

Dwie praktyki stwarzają ścisłe związki z głęboką świadomością realizacji celów i Amghasiddhim. Są to (14) przestrzeganie własnych ślubowań i (15) składanie ofiar. Przestrzeganie ślubowań, tradycja njingmy zastępuje aktywnościami takimi jak, uśmierzanie cierpienia i stymulowanie pozytywnych właściwości innych. Dzieli również ofiarowanie na dwie praktyki – składanie ofiar w ogólności i ofiarowanie torm, specjalnych ofiarnych ciastek zrobionych z jęczmiennej mąki i masła. Działanie w zgodzie z tymi ślubowaniami, zaangażowanie się w aktywności Buddy i składanie ofiar zwiększa mądrość i umiejętność osiągania wszystkich celów.

W końcu, cztery praktyki stwarzające ścisłe związki z Akszobhją i cechą rodziny głębokiej świadomości sfery rzeczywistości. Wiele szkół kagju zastępuje ją głęboką świadomością podobną do zwierciadła. Są one następujące: (16) posiadanie wadżry i ekstatycznej świadomości, którą symbolizuje jako własnej metody, (17) posiadanie dzwonka i rozróżniającej świadomości pustki, jaką symbolizuje, jako mądrości, (18) utrzymywanie mudry, czyli znaku wizualizacji siebie jako pary buddów w zjednoczeniu, reprezentującej zjednoczenie metody i mądrości, i (19) właściwe oddanie dla tantrycznego mistrza. Utrzymywanie poziomu takiej świadomości, która jest zarówno ekstatyczna jak i rozróżniająca pustkę i wykonywanie instrukcji w pełni wykwalifikowanego tantrycznego mistrza doprowadza do pełniejszej realizacji sfery rzeczywistości, tak wyraźnej jak w zwierciadle.

Specjalne praktyki Kalaczakry dla ścisłego związku z cechami rodziny buddy

Przyjęcie inicjacji Kalaczakry jako pełnoprawny uczestnik wymaga również zobowiązania się do wykorzystywania sześciu praktyk, które stwarzają ścisłe związki z sześcioma cechami rodzin buddy. Tak jak w przypadku dziewiętnastu zwyczajnych zobowiązań, pierwsze pięć praktyk stwarza ścisłe związki z pięcioma rodzajami głębokiej świadomości, reprezentowanymi przez buddów: Akszobhję, Amoghasiddhiego, Ratnasambhawę, Amitabę i Wairoczanę. Są one następujące: pozbawiania życia, mówienie nieprawdy, kradzież, związki w cudzymi partnerkami oraz picie alkoholu i jedzenie mięsa. System Guhjasamadży i wyższych klas tantr njingmy również zawiera te pięć przyrzeczeń. Jednakże, wyjątkowo w Kalaczakrze występuje szósta cecha rodziny – sam umysł przejrzystego światła, reprezentowany przez Buddę Wadżrasattwę. Nie wyśmiewanie się z kobiecych organów seksualnych stwarza ścisły związek z tą cechą. Także Kalaczakra wyjątkowo przedstawia dwa poziomy znaczenia każdego z sześciu rodzajów wiążących działań.

Na poziomie interpretacji, (1) pozbawianie życia oznacza zabicie szkodzącej istoty, na przykład wściekłego psa, który gryzie ludzi, kiedy motywacją jest jedynie współczucie i nie ma innej możliwości żeby zapobiec takiej niszczycielskiej działalności. Jest to podobne do jednego z drugorzędnych ślubowań bodhisattwy – nie zawahania się przed popełnieniem destruktywnego działania, kiedy wymagają tego miłość i współczucie. Taki rodzaj zabijania wymaga głębokiej świadomości sfery rzeczywistości, ażeby móc rozróżnić co należy zaakceptować, a co odrzucić, jak również głębokiej świadomości podobnej do zwierciadła, wyraźnie odbijającej całą sytuację. Wymagana jest także nieegoistyczna odwaga, jak u rozwiniętego bodhisattwy, ażeby zaakceptować wszelkie bolesne konsekwencje wynikające z popełnienia takiego czynu.

(2) Mówienie nieprawdy oznacza objaśnianie tego jak rzeczy wyglądają, co nie pozostaje w zgodności z tym w jaki sposób istnieją. Na przykład, ażeby pomóc komuś podjąć trudną decyzję, taką jak budowa domu, upraszczamy sytuację, chociaż w rzeczywistości jest dużo bardziej skomplikowana. Mówienie zwodniczych słów wymaga głębokiej świadomości tego jak osiągać różne cele.

(3) Kradzież oznacza zabranie bogactwa ludziom, którzy są z tego powodu nieszczęśliwi, po to ażeby pomóc im pokonać skąpstwo i dać tym, którzy go potrzebują. Przykładem może być tutaj wysokie opodatkowanie luksusowych przedmiotów i wykorzystanie zdobytych w ten sposób pieniędzy na dożywianie biednych. Branie tego, co nie zostało nam dane wynika z głębokiej świadomości równości będących w potrzebie.

(4) Przywłaszczanie sobie cudzych partnerów oznacza zabieranie w szczególnych okolicznościach cudzych żon czy mężów od tych, którzy są zbytnio do nich przywiązani, po to ażeby pomóc im pokonać swoje uzależnienie. Ta ściśle wiążąca praktyka nie oznacza jedynie przygód miłosnych z cudzymi partnerami. Zabranie na kilka dni męża do pomocy w przeprowadzce, może pomóc jego żonie stać się bardziej samodzielną. Podkradanie cudzych partnerów opiera się na głębokiej świadomości indywidualności wyróżniającej daną osobę.

(5) Przyjmowanie alkoholu i mięsa oznacza wykorzystanie ich do specjalnych celów bez przywiązania. Niektóre lekarstwa wytwarzane są na alkoholu, a pewne choroby jak zapalenie wątroby wymagają diety zawierającej mięso. Ażeby odzyskać zdrowie i siłę potrzebne do praktyki medytacji i pomagania innym, możemy potrzebować tych substancji, nawet jeżeli normalnie ich unikamy. Przyjmowanie alkoholu i mięsa w takich okolicznościach wymaga głębokiej świadomości, która jest jak zwierciadło, wyraźnie odbijające naszą sytuacje oraz głębokiej świadomości sfery rzeczywistości, żeby robić to na co wskazują fakty.

(6) Nie wyśmiewanie się z kobiecych seksualnych narządów jest równoznaczne z czternastym głównym ślubowaniem tantrycznym – nie wyśmiewania się z kobiet. Ekstaza zjednoczenia, powstała dzięki kobiecym seksualnym narządom może zwiększyć ekstatyczną świadomość pustki i doprowadzić umysł do bardziej subtelnych poziomów, tak że ta świadomość będzie pozostawać wraz z umysłem przejrzystego światła. W ten sposób, nie wyśmiewanie się z kobiecych seksualnych narządów stwarza ścisły związek z umysłem przejrzystego światła.

Na ostatecznym poziomie, te sześć praktyk, pozbawiania życia, itp., stanowi specyficzne metody stosowane w fazie doskonałości Kalaczakry i wykorzystywane w centralnym kanale energetycznym w sześciu głównych czakrach. Praktyki te pomagają rozpuścić subtelne energie-wiatry w tych czakrach i uzyskać niezmienną ekstatyczną świadomość pustki wraz z umysłem przejrzystego światła. Na przykład, pozbawianie życia oznacza zatrzymanie białych subtelnych kreatywnych kropli w czakrze na czubku głowy, tak aby pozbawić życia energii-wiatrów orgazmicznego uwolnienia. Ponieważ sześć czakr reprezentuje również sześciu buddów, praktyki te wytwarzają ścisłe związki z każdym z nich.

W systemie Guhjasamadży i w tradycji njingma, znaczenie pierwszych pięciu ściśle wiążących praktyk pozbawiania życia itp., koresponduje z ostatecznym poziomem ich znaczenia w Kalaczakrze. Wyjaśnia się je jako metody specyficzne dla fazy doskonałości Guhjasamadży albo dzogczen.

Joga sześciu sesji

Jeżeli jako pełnoprawny uczestnik przyjmujemy inicjację Kalaczakry albo jakąkolwiek inną w tradycji gelug, zobowiązujemy się do codziennej praktyki zwanej jogą sześciu sesji. Joga oznacza “ praktykę integrującą”, a sześć sesji, to że powtarzamy ją sześć razy w ciągu dnia, ażeby pomóc zintegrować swoje życie z dziewiętnastoma praktykami stwarzającymi ścisłe związki z cechami pięciu rodzin buddy. Joga sześciu sesji nie jest tym samym co sadhana. Sadhana zawiera wszystkie praktyki, które funkcjonują jako przyczyny umożliwiające przystąpienie do fazy doskonałości, podczas gdy ta joga nie jest tak rozległa.

Pierwszy tekst jogi sześciu sesji został skomponowany w XVII wieku przez I Panczenlamę. Jego pełna wersja zawiera listę ślubowań bodhisattwy i tantrycznych, jak również mające z nimi związek rodzaje opanowanego zachowania i ściśle wiążących praktyk. W skład recytacji wchodzą również wersety, pomagające wypełnić zobowiązania związane z Przyjęciem Schronienia, rozwijaniem bodhiczitty oraz rady z Pięćdziesięciu strof o duchowym nauczycielu – z tekstu indyjskiego mistrza Aśwagoszy II, z końca pierwszego milenium, o właściwym zachowaniu w stosunku do tantrycznego mistrza. W ten sposób, codzienna joga sześciu sesji stwarza trwałą strukturę dla praktyki tantry anuttarajogi.

Chociaż inne tradycje buddyzmu tybetańskiego nie posiadają ekwiwalentu jogi sześciu sesji, podczas inicjacji anuttarajogi i wyższych tantr njngmy, mistrzowie tych tradycji udzielają tych wszystkich ślubowań i ściśle wiążących praktyk, które ta joga pomaga zapamiętać. Jednakże przestrzeganie ślubowań nie polega tylko na ich recytowaniu. Niezależnie od tego w jakiej linii przekazu otrzymujemy inicjację, naszym podstawowym obowiązkiem jest kształtowanie swojego życia według ślubowań i ściśle wiążących praktyk.

Istnieje kilka wersji jogi sześciu sesji – skrócona, pełna i rozszerzona, specyficzna dla Kalaczakry. Istnieje nawet wersja czterolinijkowa do użytku w wyjątkowych sytuacjach. Niezależnie od tego jaką wersję używamy, recytujemy ja trzy razy w ciągu dnia i trzy razy w ciągu nocy, równocześnie tworząc odpowiednie wizualizacje, myśli i odczucia. Możemy recytować tekst głośno albo po cichu, po tybetańsku albo w swoim własnym języku. Recytowanie tekstu po tybetańsku bez jego zrozumienia przynosi niewiele pożytku. Nie jest konieczne recytowanie zawsze tej samej wersji ani powtarzanie w taki sam sposób. Co więcej, jeżeli otrzymaliśmy klika inicjacji anuttarajogi w tradycji gelug, recytacja jednego tekstu sześć razy w ciągu dnia wystarczy żeby wypełnić zobowiązania dotyczące ich wszystkich.

Możemy recytować tekst jogi podczas sześciu oddzielnych sesji w dzień i wieczorem, ale większość ludzi recytuje trzy razy każdego ranka, przed rozpoczęciem dnia i trzy razy przed pójściem spać. Jeżeli wykonujemy pełną wersję albo wersję Kalaczakry, tylko niektóre wersety trzeba powtarzać podczas drugiej i trzeciej recytacji, a nie cały tekst.

Jeśli zaśniemy recytując wieczorny zestaw, do praktyki następnego możemy dnia dodać ilość recytacji, które przepadły. Nie czekając do chwili, aż zaśniemy zanim nawet zaczęliśmy, minimalizujemy to niebezpieczeństwo. Jeśli rano spieszymy się, możemy nawet wyrecytować jeden tekst sześciokrotnie wieczorem, lepiej jednak tego unikać. Oczywiście, jeśli czujemy się fatalnie i w ogóle nie możemy nic recytować, nie jest niczym złym jeśli opuścimy praktykę sześciu sesji. Jednakże, o ile tylko jesteśmy w stanie, próbujmy utrzymać impet tej praktyki bez żadnych przerw. Dzięki temu będziemy ciągłe na drodze ku oświeceniu. Zatem, w zależności od planu dnia, możemy wybrać recytację pełnej wersji każdego ranka i skróconej wersji każdego wieczora, lub na odwrót, a niekiedy rozszerzonej wersji Kalaczakry w weekendy, kiedy mamy więcej czasu.

Ponieważ powtarzanie czterolinijkowej wersji nie zabiera więcej czasu niż minutę czy dwie, przyrzeczenie wykonywania tego przynajmniej dwa razy w ciągu dnia nie jest jakimś strasznym zobowiązaniem czy utrudnieniem życia. Jeżeli niezależnie od tego jak bardzo jesteśmy zajęci, zawsze rano i wieczorem myjemy zęby, tak samo możemy wykonywać jogę sześciu sesji. Możemy ją nawet recytować kiedy prowadząc samochód czekamy na światłach, albo kiedy stoimy na przejściu dla pieszych. Nie musimy być fanatykiem, wymagającym specjalnego medytacyjnego pokoju, ciszy i kadzidła, żeby każdego dnia i nocy przypominać sobie o zobowiązaniach dzięki praktyce jogi sześciu sesji.